Jak dobrać kijki do nordic walking?

Źle dobrane kijki mogą utrudniać naukę techniki, powodować otarcia dłoni i zniechęcać do regularnego marszu. Wybierając sprzęt, zwróć uwagę przede wszystkim na rodzaj kijów, długość, konstrukcję, materiał oraz rękawiczkę mocującą dłoń do rękojeści.

Kijki nordic walking a trekkingowe – najważniejsza różnica

Kijki do nordic walking służą do aktywnego odpychania się podczas rytmicznego marszu. Kije trekkingowe mają przede wszystkim pomagać w podpieraniu się na trudnym terenie, podczas podejść, zejść i przechodzenia przez nierówności. To dwa różne rodzaje sprzętu, nawet jeśli na pierwszy rzut oka wyglądają podobnie.

W kijkach nordic walking rękojeść jest smukła, podobna do uchwytu stosowanego w kijach do narciarstwa biegowego. Pozwala swobodnie wypuścić kij do tyłu i ponownie przejąć go w dłoni. Kije trekkingowe mają szerszą, bardziej masywną rękojeść, na której można oprzeć ciężar ciała. Ich pasek jest zwykle prostą pętlą, a nie dopasowaną do dłoni rękawiczką.

Przy zakupie sprawdź trzy elementy, które pozwalają odróżnić oba typy kijów:

Rękojeść – kijki nordic walking mają wąski uchwyt do dynamicznego odpychania, a trekkingowe szerszy uchwyt zapewniający podparcie.
Mocowanie dłoni – w kijkach NW znajduje się ergonomiczna rękawiczka lub pasek dopasowany do lewej i prawej dłoni, natomiast w kijach trekkingowych najczęściej stosuje się prostą pętlę.
Przeznaczenie – kijki NW są zaprojektowane do techniki marszu, a trekkingowe do stabilizacji i podparcia na szlaku.

Kije trekkingowe nie nadają się do prawidłowej techniki nordic walking. Szeroka rękojeść utrudnia wypuszczanie kija za ciało, a zwykły pasek nie zapewnia takiej kontroli jak rękawiczka. Z kolei kijki NW nie są dobrym wyborem do długiego podpierania się w górach. Jeśli sprzęt ma pomagać osobie z problemami z równowagą, ważniejsze może być stabilne podparcie niż technika sportowego marszu.

Jaka konstrukcja będzie najlepsza?

Kijki mogą mieć stałą długość, regulację albo konstrukcję składaną. Wybór zależy od tego, czy dopiero uczysz się techniki, jak często chodzisz i czy zabierasz sprzęt w podróż.

Kijki o stałej długości są zwykle lżejsze, prostsze i pozbawione mechanizmu regulacji, który mógłby się poluzować. Dobrze sprawdzają się u osób, które znają swoją długość i regularnie trenują. Zajmują jednak więcej miejsca podczas transportu. Warto też pamiętać, że źle dobranej długości nie da się łatwo zmienić.

Kijki regulowane pozwalają dopasować wysokość do wzrostu, budowy ciała i stylu marszu. To rozsądny wybór dla początkujących, którzy dopiero sprawdzają, przy jakiej długości łatwiej utrzymać prawidłową postawę. Regulacja przydaje się także wtedy, gdy z jednego kompletu korzysta kilka osób.

Kijki składane są wygodne w podróży i przechowywaniu. Po złożeniu można przypiąć je do plecaka lub schować do bagażu. Mają jednak więcej elementów łączeniowych, dlatego przed zakupem trzeba sprawdzić stabilność mechanizmu oraz łatwość jego obsługi. Osoby bardzo wysokie powinny upewnić się, że wybrany model osiąga potrzebną długość.

Aluminium czy karbon?

Materiał wpływa na wagę, sztywność, tłumienie drgań i cenę. Nie ma jednego rozwiązania dla każdego użytkownika, ale różnice między aluminium a włóknem węglowym są wyraźne.

Aluminium jest zazwyczaj tańsze i dobrze znosi typowe użytkowanie. Kije aluminiowe mogą być dobrym wyborem przy ograniczonym budżecie, zwłaszcza na początku. Zwykle są jednak cięższe i mocniej przenoszą drgania na dłonie oraz nadgarstki. Przy wyborze sprawdź jakość stopu i wykonanie mechanizmu regulacji, bo bardzo tanie modele często są ciężkie i mało wygodne.

Karbon, czyli włókno węglowe, pozwala zmniejszyć masę kijów i lepiej tłumi drgania. To odczuwalna zaleta podczas długich marszów, częstych treningów oraz dla osób wrażliwych na obciążenie dłoni i nadgarstków. Kije z większą zawartością włókna węglowego są zwykle droższe. Oznaczenie „100% carbon” nie powinno jednak zastępować oceny rękojeści, rękawiczki i jakości całej konstrukcji.

Waga ma znaczenie, lecz nie warto wybierać sprzętu wyłącznie na podstawie liczby gramów. Dobrze wyprofilowana rękojeść, stabilne mocowanie i właściwa długość mogą poprawić komfort bardziej niż niewielka różnica masy. W materiałach źródłowych jako orientacyjny punkt odniesienia dla dobrej pary kijów aluminiowych podaje się około 400 g, czyli mniej więcej 200 g na jeden kij.

Jak dobrać długość kijków do wzrostu?

Poniższa tabela pokazuje sugerowane długości dla marszu rekreacyjnego i sportowego. To punkt wyjścia, a nie sztywna reguła. Dwie osoby o tym samym wzroście mogą potrzebować innej długości ze względu na proporcje ciała, ruchomość barków i sposób prowadzenia kija.

Wzrost	Marsz rekreacyjny i dla początkujących	Marsz sportowy i dla zaawansowanych
140–150 cm	90–100 cm	95–105 cm
155–165 cm	100–110 cm	105–115 cm
170–175 cm	115 cm	115–120 cm
180–185 cm	115–125 cm	120–125 cm
190–195 cm	125–130 cm	130 cm

Przewiń tabelę w bok →

Podczas przymiarki zegnij łokieć mniej więcej pod kątem prostym i ustaw kij pionowo, z grotem przy podłożu. W marszu ręka powinna pracować swobodnie, bez unoszenia barku i bez wymuszania nienaturalnego zgięcia łokcia. Jeśli kij jest za długi, ruch staje się sztywny, a gdy jest za krótki, trudniej uzyskać prawidłowe odepchnięcie.

Początkujący często lepiej czują się z nieco krótszym ustawieniem, które ułatwia naukę rytmu i kontroli ruchu. Osoba poruszająca się dynamicznie może preferować większą długość, ale decyzję najlepiej sprawdzić podczas marszu. Przy wzroście powyżej 190 cm zwróć uwagę na maksymalny zakres regulacji albo wybierz kije stałe o dedykowanej długości.

Rękojeść, rękawiczka i groty

Rękojeść powinna leżeć pewnie, ale bez mocnego zaciskania dłoni. Korek lub mieszanka korka z tworzywem może poprawiać komfort, ponieważ ogranicza ślizganie i jest przyjemna w dotyku zarówno podczas chłodniejszych, jak i cieplejszych dni.

Największą różnicę w porównaniu z kijami trekkingowymi robi rękawiczka. Powinna być dopasowana do dłoni, mieć możliwość regulacji i pozwalać na swobodne otwieranie dłoni podczas fazy wypuszczenia kija. Przydatny jest też system szybkiego wypinania. Rozwiązania takie jak Trigger Shark firmy Leki ułatwiają odłączenie rękawiczki od rękojeści, na przykład gdy chcesz sięgnąć po telefon. W najtańszych modelach rękawiczka bywa zamocowana na stałe.

Jeśli maszerujesz po asfalcie lub chodniku, sprawdź, czy zestaw zawiera gumowe nakładki na groty. Na leśnych i miękkich nawierzchniach lepiej sprawdzają się metalowe końcówki, które wbijają się w podłoże. Dobrze, gdy groty i nakładki można później wymienić, a producent lub sprzedawca oferuje zapasowe części.

Jak podjąć decyzję przed zakupem?

Przy pierwszym zakupie przejdź przez kilka prostych kroków:

Ustal, czy potrzebujesz kijów do techniki nordic walking, a nie do trekkingu.
Wybierz regulację, jeśli dopiero uczysz się marszu lub nie znasz jeszcze preferowanej długości.
Porównaj aluminium i karbon, uwzględniając częstotliwość treningów, komfort oraz budżet.
Przymierz rękojeść i rękawiczkę, a następnie sprawdź długość podczas kilku minut marszu.

Najbezpieczniej pożyczyć sprzęt na pierwszy trening albo przymierzyć go pod opieką instruktora. Taka próba pozwala ocenić nie tylko rozmiar, lecz także pracę rękawiczki, masę kijów i sposób przenoszenia drgań. Dobrze dobrany komplet nie powinien wymuszać mocnego chwytu ani zmieniać naturalnego ruchu ramion.

Najważniejsza zasada jest prosta: najpierw wybierz właściwy typ kijów, potem dopasuj długość i dopiero na końcu porównuj materiał oraz dodatkowe rozwiązania.